آب را براى پايين‌ترى و كسى كه در كنار او قرار دارد رها مىكند و به همين صورت ادامه مىيابد تا آبيارى باغ‌ها به پايان رسد و آب تمام شود . » باب 7 حكم تغيير مسير آب چشمه و حفر قنات نزديك قنات ديگرى 1719 - ( 1 ) محمد بن حفص از شخصى روايت مىكند كه گفت : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : چند چاه قنات نزديك به هم در يك منطقه وجود دارد كه هر يك از آنها متعلق به شخصى است . يكى از آنها تصميم مىگيرد كه چاه قنات خود را به پايين‌تر از محل آن منتقل كند . برخى از چاه‌ها از اين اقدام زيان مىبينند و به برخى ديگر به دليل سختى زمين ، آسيبى وارد نمىشود . امام عليه السلام فرمود : چاه‌هايى كه در زمين سخت قرار دارند ، به آنها زيان نمىرسد و آنهايى كه در زمين سست و شنى قرار دارند زيان مىبينند . گفتم : اگر به همسايهء خود پيشنهاد كند كه او نيز محل چاهش را تغيير دهد تا فاصلهء پيشين حفظ شود ؟ امام عليه السلام فرمود : اگر هر دو راضى باشند ، زيان ندارد . و فرمود : ميان دو چاه هزار ذرع - پانصد متر - بايد فاصله باشد . » 1720 - ( 2 ) محمد بن حسين ( حسن ) گويد : « به امام حسن عسكرى عليه السلام نوشتم : شخصى در مزرعهء خود قناتى دارد ، شخص ديگرى تصميم مىگيرد قنات ديگرى به مزرعهء خود جارى سازد . فاصلهء ميان آن دو چقدر بايد باشد تا در زمين سخت يا نرم به يكديگر زيان نزنند ؟ امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : به اندازه‌اى كه به يكديگر زيان نزنند - ان‌شاءالله .